getuigenis:
Stoppen met boulimia
[ mijn verhaal ] [ anorexia als vlucht ] [ boulimia stoppen ] [ terug goed eten ] [ massaal op de schaal ] [ Nooit meer op diëet ]
Marguerite Vlielander schreef een eindje geleden twee boeken:
'Anorexia de baas' en 'Ik heb een sleutel'.
Ze heeft zelf jarenlang aan anorexia geleden. Marguerite is niet gehinderd door
enige medische of therapeutische opleiding, en zelf gelouterd door anorexia
nervosa en haar enorme geloof (om het deels met de woorden van Dr. W. Van Riet te zeggen). In het boek 'Ik
heb een sleutel' heeft ze brieven gepubliceerd. En in deze brieven vertelt ze me
een grote openheid over haar eigen ervaringen. Met deze brieven wil ze
lotgenoten een hart onder de riem steken als 'lichtgevende richtingaanwijzer'.
Ze gaf eetstoornis.be de toestemming om een aantal fragmenten uit haar brieven
te publiceren.
Beide boeken kosten €13 per stuk.
Klik hier om via e-mail het boek
'Ik heb een sleutel' of 'Anorexia de baas' te bestellen
Stoppen met boulimia
Als je anorexia hebt, kun je meestal nog enige waardering voor jezelf
opbrengen, terwijl je met boulimia zo vies van jezelf en je lichaam bent en zó
walgt van je steeds terugkerende zwakte, dat je jezelf soms gaat haten. Het
gevaar van boulimia is ook dat je het zo prachtig voor de buitenwereld kan
verbergen; je ziet er immers vaak niet slecht of mager uit en die eeuwige strijd
met jezelf merken de meeste mensen niet. Ik herinner het me nog zo goed na een
eetbui, de heilige belofte aan mezelf: 'Dit is nu echt de laatste keer. Nooit
zal ik meer zoveel eten, ik zweer het!' Maar die eed dekte meestal niet meer dan
twee dagen, dan begon het weer: "Zou ik toch niet? Vanavond? Ik heb het zo
nodig, die warmte van het eten, die troost, dat heerlijke gevoel van even, niet
hoeven te vechten, even de rem los te laten, even te genieten;' toch wist ik dat
de prijs, die ik ervoor moest betalen, heel hoog was.
Ik weet veel te weinig van jouw omstandigheden om je concreet raad te kunnen
geven. Wel helpt het je misschien, als we samen alles even op een rijtje kunnen
zetten.
Van belang is te weten, waarom je zo'n ontstellende behoefte hebt aan de
troost van het eten. Denk daar eens over. Ben je redelijk gelukkig of eet je je
problemen weg? Heel begrijpelijk overigens, want een van de belangrijkste dingen
in het leven is jezelf verwennen, een absolute noodzaak om gelukkig te worden.
Maar is eten voor jou echt de enige manier, of kan je ook iets anders bedenken
dat je enorm veel deugd geeft en waar je dan geen minderwaardigheidsgevoel van
krijgt? Ik noem maar wat, een warm bad, een boek enz.
Als je boulimia hebt wegens bepaalde omstandigheden, weet dan dat het je
leven alleen ingewikkelder maakt en dat het op den duur nog meer moeilijkheden
zal veroorzaken; niet alleen een groot gevaar voor je gezondheid zoals je al
eerder hebt kunnen lezen maar ook in de omgang met je vrienden en met je man of
familie; ze kunnen je toch immers niet begrijpen al proberen ze het nog zo hard.
Automatisch zul je je hoe langer hoe meer gaan afzonderen tot eten de enige
plaats in je leven is gaan innemen; de eenzaamheid die je dan voelt is
vreselijk. Vrij gauw zul je dan ook depressief worden. Niemand had me dat ooit
verteld voor het bijna te laat was! Boulimia en anorexia zijn geen verborgen
zelfmoordpogingen, al wordt dat vaak verteld; ze zijn het tegendeel. Je wil
juist zo graag leven, gelukkig zijn, een normale jonge vrouw zijn, maar je weet
niet hoe en op jouw manier smeek je om hulp.
Denk je eens in, vier maal per dag eten zonder schuldgevoel, lekker genieten,
want vergeet niet, een mens kan aardig wat eten als het maar gezond voedsel is
dat op regelmatige tijden genuttigd wordt. Ik deed het zelf, mijn dieet
vaststellen en het aantal uren lichaamsbeweging dat ik per dag moest nemen, maar
perfectioniste als ik was, moest dat op de gram en op de minuut nauwkeurig en
precies zijn, met het gevolg dat ik in het andere uiterste verviel: anorexia en
dat heb ik een goede 30 jaar volgehouden. Alsjeblief pas daarvoor op, anorexia
is een sluipmoordenaar en je bent in zijn ban voor je het weet.
En is het niet juist het grote verlangen naar eten, naar warmte,
geborgenheid, en liefde, dat de boulimia veroorzaakt? Het is zo griezelig te
eten, aan de drang toe te geven.'Kan ik nog wel stoppen als ik ga eten?' Dat is
onze grote angst in het begin. De angst voor de grenzeloosheid, voor het
verliezen van de moeizaam veroverde controle over ons leven! Anorexia en
boulimia kun je krijgen door dezelfde oorzaak, n.l. onvrede met het leven. En
beide zijn een smeekbede om hulp, om warmte, veiligheid en liefde, om te mogen
leven. Voedsel, geeft dat vredige gevoel, eten heb je dus nodig om op dat moment
het leven aan te kunnen en daar zit nu het hele probleem. Eet je, dan ben je
voor je gevoel fout bezig en dus 'schuldig'en bovendien zal je dadelijk helemaal
niet meer 'mogen' eten als je aankomt, want dat is tegenwoordig toch de grootste
zonde die je kan doen? (gecultiveerde magercultus).
Sterkste motief te stoppen met boulimia-aanvallen: De zinloosheid,
doelloosheid.
Toen ik met de eetbuien begon, dacht ik: 'nu heb ik het gevonden. Ik kan nu
dus aan mijn zo sterk verlangen naar eten, warmte, en liefde voldoen zonder dat
ik aan zal komen en zonder dat ik me een verliezer en een zondaar voel!' - Ik
was toch zo gehersenspoeld door de weightisme-mafia. - Tot mijn dokter
binnenkwam, terwijl ik een eetbui had: "Weet je" vroeg hij, " dat
je in het halve uur, dat het eten in je lichaam zit, al veel meer calorieën
hebt opgenomen, dan bij een gewone gezonde maaltijd?" Nee, dat wist ik
niet, dus...eigenlijk kon ik net zo goed een appel en een lekkere boterham eten,
ervan genieten en dat zonder dat ik het weer met zoveel pijn, moeite en
viezigheid zou moeten overgeven...zonder als gratis presentje het zeker weten
dat ik me daarna zo ellendig slap zou voelen als nooit tevoren. Zonder het
schuldgevoel, het gevoel van lafheid, van verliezer, van slappeling, wat altijd
weer het gevolg van de eetbui was.
Als ik heel eerlijk was, wat waren nu de voordelen van zo'n eetaanval?
Misschien de voorpret, de inkopen, het verheugen, het doorleven van het warme
zalige veilige, beschermde lieve gevoel van dadelijk te kunnen eten...eindelijk
aan dat dwingende verlangen te voldoen en even niet meer te hoeven strijden
tegen de craving-duivel. Misschien het je heerlijk konfortabel installeren op
bed, met de radio aan, en alle heerlijke dingen om je heen, die absolute vrede,
maar...hoe gauw werd die al niet verbroken door de gedachte:" Ik moet
drinken, anders kan ik het niet kwijt dadelijk, moet volume hebben, vettigheid
anders doet mijn keel weer zo pijn, ik moet opschieten, want als ik te lang
wacht, heb ik zo'n vieze smaak in mijn mond!' Hoe lang duurde die absolute
vrede: 5 minuten of 10,? En hoe lang zou ik kunnen genieten van een appel met
een boterham? Zeker een half uur...dus...! En dan me goed voelen daarna,
tevreden, zou dat eigenlijk niet een veel grotere vrede en warmte zijn??? En
misschien het belangrijkste wel, na die boterham, het zeker weten dat ik na een
tijdje weer zo heerlijk zou kunnen eten, na een boulimia-aanval durfde ik immers
vaak 2 dagen niets te eten...zou ik wel, zou ik niet? Doodmoe werd je dan van
die tweestrijd. Toen ik dat eenmaal geaccepteerd had, begon ik de zinloosheid
van alles in te zien, ook de geldverspilling, het energie-verlies, gevolgd door
dat ellendige depressieve gevoel daarna, wat enkele dagen duurde altijd. Ik
hoorde meer en meer dat, wat ik deed, helemaal niet ongevaarlijk was, zelfs
dodelijk kon zijn...waar was ik in Godsnaam mee bezig? Was mezelf lekker
verwennen, waar ik zo naar verlangde in werkelijkheid, het begin van
zelfdoding?? Wat was het alternatief?
Ik nam me voor te gaan zoeken en was overtuigd de oplossing te vinden in een
goed uitgebalanceerd eet en leefschema. Mijn intuïtie zou me leiden. Nu zat ik
op de goede weg...Eindelijk.
