getuigenis:
Mijn verhaal
[ mijn verhaal ] [ anorexia als vlucht ] [ boulimia stoppen ] [ terug goed eten ] [ massaal op de schaal ] [ Nooit meer op diëet ]
Marguerite Vlielander schreef een eindje geleden twee boeken:
'Anorexia de baas' en 'Ik heb een sleutel'.
Ze heeft zelf jarenlang aan anorexia geleden. Marguerite is niet gehinderd door
enige medische of therapeutische opleiding, en zelf gelouterd door anorexia
nervosa en haar enorme geloof (om het deels met de woorden van Dr. W. Van Riet te zeggen). In het boek 'Ik
heb een sleutel' heeft ze brieven gepubliceerd. En in deze brieven vertelt ze me
een grote openheid over haar eigen ervaringen. Met deze brieven wil ze
lotgenoten een hart onder de riem steken als 'lichtgevende richtingaanwijzer'.
Ze gaf eetstoornis.be de toestemming om een aantal fragmenten uit haar brieven
te publiceren. Beide boeken kosten €13 per stuk.
Klik hier om via e-mail het boek
'Ik heb een sleutel' of 'Anorexia de baas' te bestellen
Mijn verhaal
Zoals je waarschijnlijk weet, heb ik lang in anoland geleefd en ben er nu
sinds 2 jaar helemaal uit. (...) Er zijn vele wegen, het probleem is alleen dat
je de juiste weg voor jou moet kunnen vinden en dat vergt soms meerdere
pogingen.
- Ik heb uiteraard niet op een mooie ochtend gezegd: 'kom, Mar' laten we
eens beginnen met naar anoland te verhuizen.' Je kunt ook nooit zeggen dat
ano/bou door iets veroorzaakt wordt, hoogstens dat het door een aantal
factoren, die als katalisator dienden in werking is gezet. Je moet er ten
eerste al voor geprédisponeerd zijn; er kunnen 6 dochters in een gezin
zijn, die dus onder precies dezelfde omstandigheden opgroeien en één zal
het slechts krijgen. Het bedriegelijke van de ziekte is juist dat het je
leven binnen komt sluipen, als een tijger op sokjes, oh zo ongemerkt en o zo
zachtjes en dat het ineens je leven gaat overnemen en jij volkomen in de
macht van de anoduivel bent gekomen. Dan is het te laat om nog beïnvloed te
kunnen worden, omdat de anoduivel ook het commando over je gedachten en
gevoelens heeft overgenomen; alleen de juiste therapie kan dan nog helpen;
de therapie die je isolatie kan verbreken en die je als het ware kan gaan
opzoeken in anoland. Vandaar ook de reden dat wij ervaringsdeskundigen vaak
iets kunnen doen...wij hebben nog het paspoort voor anoland, het visum en
weten wat de patiëntjes voelen, denken, aankunnen en niet aankunnen. Bij
mij begon het door wat opmerkingen over mijn gezonde uiterlijk. (ik werkte
de hele dag op het land en had spieren en was gewoon een gezonde
boerendochter), opmerkingen die mijn ouders onderschreven omdat ik ineens in
de High Society wereld moest gaan meedraaien, wat ik overigens haatte en nog
haat. Diëten proberen, je krijgt ineens belangstelling, het lukt, je gaat
door het wordt een obsessie en... je woont in anoland... door een mogelijke
onmogelijke liefde werd dit alles nog eens versterkt en de ziekte van mijn
vader was ook een sterke stimulans hem op het punt van gewicht in ieder
geval plezier te doen. Ikke dus anoland in enkel en alleen om te voldoen aan
de 'eisen' van anderen...
- Omgeving ontdekte niets, waren 'trots op mij' en moedigden me aan alle
kanten aan.. niemand deed er dus wat aan, integendeel. Relaties had ik toch
al heel weinig, vrienden ook niet omdat we in een klein dorpje woonden en ik
enorm streng ben opgevoed... (een van de vele reden?) maar dat was wel enkel
uit angst/liefde voor mij.
- Soms vroeg ik aan onze vrienden/doktoren indringende vragen: 'dokter,
zouden die blauwe handen niet overgaan als ik meer ga wegen, zou die moeheid
niet overgaan, zou dat veroorzaakt worden door mijn ondergewicht?' (pure
smeekbeden om een dringende reden in handen te krijgen om uit anoland te
stappen,) maar de heren hadden dat niet door, natuurlijk wilde ik niet mijn
gezondheid verpesten, volgens alle mensen en alle bladen was ik toch perfect
bezig: Dik zijn is een misdaad en levensgevaarlijk, dun zijn is perfect en
staat voor succes en gezondheid! Als antwoord kreeg ik dan: 'nee, natuurlijk
niet dat heeft er niets mee te maken'! Waarop ik met hernieuwde moed mijn
anoland indook...daar kwamen de symptomen dus niet door; mijn 4 uur
dwangwandelen waren volgens de zeergeleerde stommerikken ook geen oorzaak
voor mijn moeheid: 'nee, hoor is gezond, wandelen!' Och arme, ze wisten
immers niet beter, ano was nog zo onbekend.
- Hoe ik eruit gekomen ben is weer hetzelfde als hoe ik erin gekomen
ben...door vele oorzaken...ik was stervende en moest kiezen, ik had nog
nooit geleefd en wilde dat toch eerst wel eens proberen...
|
