getuigenis:
Anorexia als vlucht
[ mijn verhaal ] [ anorexia als vlucht ] [ boulimia stoppen ] [ terug goed eten ] [ massaal op de schaal ] [ Nooit meer op diëet ]
Marguerite Vlielander schreef een eindje geleden twee boeken:
'Anorexia de baas' en 'Ik heb een sleutel'.
Ze heeft zelf jarenlang aan anorexia geleden. Marguerite is niet gehinderd door
enige medische of therapeutische opleiding, en zelf gelouterd door anorexia
nervosa en haar enorme geloof (om het deels met de woorden van Dr. W. Van Riet te zeggen). In het boek 'Ik
heb een sleutel' heeft ze brieven gepubliceerd. En in deze brieven vertelt ze me
een grote openheid over haar eigen ervaringen. Met deze brieven wil ze
lotgenoten een hart onder de riem steken als 'lichtgevende richtingaanwijzer'.
Ze gaf eetstoornis.be de toestemming om een aantal fragmenten uit haar brieven
te publiceren.
Beide boeken kosten €13 per stuk.
Klik hier om via e-mail het boek
'Ik heb een sleutel' of 'Anorexia de baas' te bestellen
Anorexia als vlucht
Dat ik zo lang in anoland heb gewoond was ten dele een vlucht, een zeer
doeltreffend excuus, om niet meer te hoeven uitgaan en mee te doen... Toen ik
dus uit anoland stapte, beloofde ik mezelf dat ik van dat land naar mijn eigen
land zou gaan en van daaruit eens zou kijken of ik ''met de meute'' mee wilde
doen of niet… Nu, dat wilde ik niet en nu voel ik me een van de gelukkigste
vrouwen van 53 hier op aarde, al voel ik best de lichamelijke beperkingen van de
jarenlange ondervoeding. En geloof me, het leven is prachtig, het is heerlijk,
mooi, het is een groot avontuur..mits je het leven omhelst en het aanvaardt met
alle goede en slechte dingen, die een leven nu eenmaal brengt..als je maar in
gedachten houdt dat alles een ervaring is, dat alles ook iets goeds in zich
heeft en je er een soort sport van maakt, altijd bij alles wat gebeurt te
vragen: ''Waarom gebeurt me dit? Wat kan ik er van leren? Wat brengt het voor
goeds voor mij"", dan is het leven niet beangstigend maar een
uitdaging…
Volgens mij krijgen we ook ano, omdat voor ons eten het synoniem is voor
liefde, veiligheid, geborgenheid, warmte, ontspanning. Alles wat goed en mooi
is, al die gevoelens krijgen we als we eten en in het ''echte'' leven hebben we
dat of nooit gehad… of durven we het niet toe te laten… Daarom, maar nu
spreek ik voor mezelf, durfde ik in mijn ano-periode niet meer genoeg te eten…
ik wilde aan de ene kant zoooo vreselijk mager worden, dat ik daarna, de rest
van mijn leven, ongelimiteerd zou kunnen eten…en dus altijd gelukkig zou
kunnen zijn.. (onzin- gedachte natuurlijk)
Maar ook had ik een vreselijke behoefte aan de geborgenheid, de veiligheid,
het geluksgevoel, dat het eten me gaf,..ongeacht wat ik at. Daarom vond ik een
eetschema uit, dat uit groente en sla en fruit bestond, zodat ik dus uren kon
eten, en toch weinig calorieën zou binnenkrijgen en... het belangrijkste van
alles, dat ik dat dus mijn hele leven zou kunnen doen. Zoals een drugverslaafde
wanhopig is als hij geen drugs meer in zijn bezit heeft en daar desnoods voor
gaat stelen, zo bang was ik ook, als ik gegeten had en dus van mezelf = Satano,
niet meer mocht eten de eerste uren. Dat ik dan gedoemd was gespannen te blijven…
Natuurlijk was mijn eetsysteem op zich wel gezond, maar ik kreeg te weinig van
bepaalde essentiële voedingsmiddelen zoals langzaam oplosbare suikers en ik
ging uiteindelijk mijn eigen lichaam opeten…
Stoppen met vluchten
De kunst is om dingen buiten het eten om te vinden, die je ook rust,
geborgenheid en ontspanning geven.. voor mij zijn dat de poezen, de tuin, piano,
wandelen en schrijven en vooral andere mensen helpen… eten zal voor mij altijd
vreselijk belangrijk en lekker blijven maar er zijn andere, even belangrijke
dingen in mijn leven gekomen... en om die te kunnen blijven doen, moet ik sterk
en gezond zijn en dus goed eten. Maar om weer dingen te kunnen doen en plezier
in dingen te krijgen, moet je eerst een hele tijd voldoende gegeten hebben en
ook een goed gewicht hebben…dat maakt het zo moeilijk… Je moet jezelf dus
dwingen om een eet-schema te volgen… voor je echt gemotiveerd bent om gezond
te willen worden… daarom is het noodzakelijk op zo'n moment het commando over
te geven aan de deskundige… die sterker is dan Satano… jij bent te zwak voor
hem! Het is absoluut noodzakelijk dat wat je eet, niet alleen het soort eten
maar ook hoeveel en hoe vaak je eet, over te geven aan een voedingsdeskundige,
je gewicht aan je lichaam over te laten... dat alleen weet immers wat je
set-point weight is, het gewicht dat je moet hebben om optimaal te kunnen
functioneren en gezond te kunnen zijn en blijven en… jouw verantwoording, de
allerbelangrijkste verantwoording waar alles mee staat of valt, is je te houden,
op de gram nauwkeurig aan wat je hulpverlener heeft gezegd…
Op het moment dat je merkt dat de set-point theorie echt werkt, ook als je af
en toe eens uit eten gaat, krijg je vertrouwen en kun je, als je het wilt, je
schema wat meer loslaten, maar hou het altijd bij de hand… als je een
moeilijke tijd doormaakt, kun je er weer op terugvallen…
Moeilijk hče, oude gewoontes afleren, het is een van de moeilijkste dingen
die bestaan..maar jij kunt het…Ik ben heel zeker dat je binnen niet al te
lange tijd een evenwicht zult hebben gevonden…vergeet niet, het hele leven is
een compromis..ongelimiteerd eten kan net zo min als ongelimiteerd liefhebben,
werken, trainen, leren of wat dan ook…
